تیک تاک

زمین، تا بیکران تخت و شنپوش است. آسفالتی یشمی رنگ و دراز از وسط آن می گذرد. وسط آسفالت پر از خط های سفید و پشت سر هم است.

اتوبوسی روی چرخهایش سوار شده و وسط خیابان است. چرخها در یک جهت و با یک سرعت دور مرکزشان می گردند. خط تیره ها پشت سر هم به زیر اتوبوس می روند و از پشت آن بیرون می آیند. خورشید پشت اتوبوس است. سایه اتوبوس جلوی آن افتاده. سایه اتوبوس، اتوبوس را به سمت خودش می کشد.

کنار آسفالت تابلوهای راهنما به فاصله کم از همدیگر ایستاده اند. روی آنها یکی در میان نوشته شده : خیابان یک طرفه – ایست ممنوع – خیابان یک طرفه – ایست ممنوع. آسفالت همراه با خط تیره های سفید، همراه با تابلوهای راهنما، از جلو به سمت اتوبوس می رود و از پشت آن به عقب فرار می کند.

روی سقف اتوبوس محفظه ای از جنس کریستال به ابعاد یک تابوت دراز کشیده. کنار محفظه، روی سقف سوراخی دایره ای به ابعاد قطر تن یک آدم خالی است. سر یک آدم از آن بالا می آید که گردنی به آن چسبیده. گردن هم بالا می آید و با خودش سینه، دو دست، شکم و دوپا که به هم متصلند را بیرون میکشد. آدم روی سقف اتوبوس نشسته. در محفظه کریستالی را باز میکند. اسکلتی را از آن بیرون می آورد و پایین پرت میکند. اسکلت روی یکی از خط تیره هایی که از زیر اتوبوس بیرون آمده می افتد و هر دو رو به عقب می روند. آدمی که محفظه را باز کرده خودش داخل آن می رود و دراز می کشد و در را می بندد. تابلو های راهنما یکی در میان به سمت اتوبوس می روند؛ خیابان یک طرفه – ایست ممنوع.

شکل اتوبوس مثل محفظه کریستالی روی آن مکعب مستطیل است. داخل آن چند ردیف صندلی به موازات هم صف بسته اند. وسط راهروی اتوبوس چهارپایه ای ایستاده. روی آن یک لیوان کریستال استوانه ای قرار دارد. نصفه بالایی لیوان از خون خالی است. قطره قطره به خون داخل لیوان اضافه می شود. قطره های خون ازبالا می آیند. از سوراخ ریزی که از سقف اتوبوس به داخل محفظه کریستالی بالای آن رفته. قطره ها یکی یکی از محفظه کریستال به داخل لیوان کریستال می روند. یکی یکی – یکی یکی . صدای قطره ها همیشه هست. تکرار می شود. آن قدر تکرار می شود که جزئی از سکوت داخل اتوبوس می شود.

اتوبوس، راننده ندارد فرمان و صندلی راننده هم ندارد فقط صندلی های موازی دارد که زیر مسافران هستند.

تمام لیوان پر شده زنی با عینک دودی بلند می شود. پاهایش او را به سمت لیوان می برند. دستانش لیوان را برداشته در دهنش خالی می کنند و دوباره آن را سر جایش می گذارند. پاهایش او را سر جایش می برند و روی صندلی قرارش می دهند.

صدای قطره ها هنوز می آید. صدای تیک تاک آن تمام اتوبوس را می گردد. امواج صدا از کنار آینه هم رد می شود. آینه یک چشمش به کله پسر جوان روی صندلی شماره 13 است که پوست روی صورت آن جوش جوشی شده. چشم دیگرش به دختر روی صندلی شماره 23 است. نصف صندلی های اتوبوس خالی است. روی کله هر کدام از مسافران، دو چشم خواب آلود چسبیده. صدای تیک تاک قطره ها به داخل گوش های همه می رود. لیوان دوباره دارد پر می شود. دختر صندلی 23 بلند می شود. پاهایش او را تا کنار لیوان می برند. لیوان پر از جا بلند می شود و خالی بر می گردد. صندلی شماره 23 دوباره سنگین می شود. سکوت بیشتر می شود. سکوت واقعی به گوش می رسد. دیگر صدای تیک تاک قطره ها نمی آید. لیوان خالی مانده.

اتوبوس روی چرخهایش سوار شده و وسط خیابان است. چرخ ها در یک جهت و با یک سرعت دور مرکزشان می گردند. خط تیره ها پشت سر هم از جلو به زیر اتوبوس می روند و از پشت آن بیرون می آیند. خورشید پشت اتوبوس است سایه اتوبوس جلو آن افتاده. اتوبوس زیر محفظه کریستالی در جهت سایه اش کشیده می شود. از سوراخ دایره ای سقف آن کله ای بیرون می آیدکه پوست روی صورت آن جوش جوشی است. گردن دستها و پاها هم بالا می آیند. در محفظه با دست آدم باز می شود. اسکلتی از آن پایین انداخته می شود. آدم داخل محفظه کریستالی دراز می کشد. انعکاس صدای تیک تاک ممتد دوباره تمام دشت را فرا می گیرد